Ve yine bir baska karli gun daha...

Peki ya sapkali karli gunler ne zaman baslayacak? Bilmiyorum. Yataktan cikmak istemiyorum. Aslinda uyanmak hic istemiyorum. Cunku sabahlari gozumu actigimda beni iyi haberler beklemiyor. Oyle bir donem ki bu butun kapilar bir bir suratima kapaniyor. Ya da hic acilmiyor. Hep bir umit...Hep bir bekleyis..Bir sonraki gunun belki tum dertlerini silip supurecegi umudu...Hapis kalmislik duygusu...Cikamamak...gidememek...Calismak istemek ve is bulamamak...Sevdigin, bayildigin isini durup dururken kaybetmek...Ve aylarca issizlik...El emegi goz nuru...Bos...Kimse icin hic bir degeri yok...Bir kagit parcasindan ibaret yillarimi verdigim, kendimi kendimden ettigim adi 'cv' olan ve bana getirisi olmayan bir parca. Neden boyle? En iyi egitimleri almadim mi? Set tozu da yutmadim mi? Ne gerekiyosa yapmadim mi? Peki neden simdi odamda bos duvara bakiyorum? Bu evrensel bir zorlama mi oturup da senaryomu yazmam icin. Yoksa cikis yok mu? Tikanip. kaldim. Hayallerime ulasmak icin bana gerekenlere nasil ulasacagimi bilemememin ezikligi icersindeyim. Keske bu kdr zor olmasa hayat...Biraz ben de gulsem...eglensem...ferah icinde yasamak...rahat etmek....nefes almak....mutlu olmak...cok mu?